บทที่ 145 กัปตันเฉินเสวียนผู้ทุ่มเทในหน้าที่

บทที่ 145 กัปตันเฉินเสวียนผู้ทุ่มเทในหน้าที่

"ยังเดินไหวไหม"

หลังจากจัดการพิษเบื้องต้นเสร็จแล้ว เฉินเสวียนก็เอ่ยถามเหมียวเสวี่ย

เขารู้สึกว่าตัวเองดูดพิษออกมาพอสมควรแล้ว แม้ว่าเหมียวเสวี่ยจะหน้าแดงก่ำและบอกว่าตัวเองรู้สึกปวดเมื่อยชาไปทั้งตัว แต่ดูเหมือนนอกจากนั้นแล้วจะไม่มีอาการถูกพิษอื่นใดอีก

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เฉินเสวียนก็กลัวว่าคนทางฝั่งค่ายพักจะกังวล หรือไม่ก็อาจเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาอีก

เหมียวเสวี่ยส่ายหน้า "ฉันรู้สึกว่าตัวซีกนี้ชามากเลย ขาก็อ่อนแรง ออกแรงไม่ได้เลยสักนิด..."

จนถึงตอนนี้ หญิงสาวเพิ่งจะตั้งสติได้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

พอรู้ตัวทีหลัง สายตาก็เริ่มหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองเฉินเสวียน

แต่พอลองคิดดูให้ดี เรื่องนี้ก็โทษเฉินเสวียนไม่ได้