บทที่ 130 ไม่ขอออกความเห็น!

บทที่ 130 ไม่ขอออกความเห็น!

สิ้นเสียง บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

แม้จะเป็นยามค่ำคืน หานปิงลั่วก็ยังสัมผัสได้ว่าสายตาของทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

ถึงแม้หานปิงลั่วจะรู้สึกขวยเขินอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่เสียใจเลยที่พูดประโยคนี้ออกไป

ไม่เพียงแต่เป็นการยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉินเสวียน ทว่ายังแฝงไปด้วยความตั้งใจที่จะทอดไมตรีให้เฉินเสวียนอย่างกล้าหาญ รวมถึงการยอมรับในตัวหลี่เจี้ยนซิน...

หานปิงลั่วเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นหลี่เจี้ยนซินหรือเฉินเสวียนต่างก็เข้าใจความหมายของเธอ

ทว่ายังไม่ทันที่เฉินเสวียนจะได้เอ่ยปาก เสียงของเหมียวเสวี่ยก็ดังแทรกขึ้นมา "ตอนกลางคืนพวกเธอคงไม่ได้จะทำเรื่องชวนเขินอายอะไรกันหรอกนะ..."