กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 127 เย่ฝานงั้นเหรอ? เขายังคงวิ่งอยู่!
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน เจ้าหมีสะเทือนขุนเขาแยกปฐพีตัวนี้เพิ่งจะย่างไปไม่ถึงห้านาทีก็ถูกพวกเฉินเสวียนยกเอาลงมา
แม้จะไร้ซึ่งเครื่องปรุงรสใดๆ ทว่ากลิ่นหอมเนื้ออันแสนบริสุทธิ์ดั้งเดิมที่ลอยอบอวลในอากาศ ก็ยังทำให้ห้าสาวเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก มารอคอยเฉินเสวียนแบ่งเนื้อให้อย่างใจจดใจจ่อ...
ทว่าในเวลานี้ เฉินเสวียนกลับกำลังรู้สึกลำบากใจ
อุ้งตีนหมีมีแค่สี่ข้าง...
จะให้ใครหรือไม่ให้ใคร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นปัญหาที่ชวนปวดหัวสุดๆ...
[ถึงจะอยากยกให้หานปิงลั่วกับหลี่เจี้ยนซินกินก็เถอะ แต่ถ้าฉันทำแบบนั้นก็ดูใจดำเกินมนุษย์มนาไปหน่อยแล้ว...]
[ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉันยังเป็นหัวหน้าทีม ยิ่งไม่ควรใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว...]