กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 102 เย่ฝานโมโหจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้วเหรอ?
ความโศกเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือใจที่ดับสลาย
หากการจากไปของหลงซียังไม่พอให้เย่ฝานสิ้นหวัง เช่นนั้นเฉินซื่อไห่ที่พุ่งทะยานมาจากฟากฟ้าก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทับอูฐจนตาย...
ยามหิมะถล่ม ไม่มีเกล็ดหิมะใดที่ไร้เดียงสา...
เย่ฝานนอนตัวตรงทื่ออยู่บนพื้น สภาพจิตใจและร่างกายแหลกสลายหมดสิ้น ก่อนจะหมดสติไปในทันที...
......
โรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองหลิงไห่ ในห้องพักผู้ป่วยระดับสูง บนเตียงผู้ป่วยสี่เตียงต่างมีสี่อัจฉริยะแห่งเมืองหลิงไห่นอนอยู่...
แม้ว่าหานปิงหลิงจะโดนหมัดของเย่ฝานไปหนึ่งหมัดเช่นกัน แต่เพราะตอนนั้นเย่ฝานหมดสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว เธอจึงเป็นคนที่บาดเจ็บน้อยที่สุด และถูกส่งไปแค่ห้องผู้ป่วยทั่วไป...