บทที่ 12 เย่ฝาน: รู้สึกเหมือนคุณหนูใหญ่ตระกูลหานจะตั้งแง่เป็นศัตรูกับผมยังไงชอบกล!

บทที่ 12 เย่ฝาน: รู้สึกเหมือนคุณหนูใหญ่ตระกูลหานจะตั้งแง่เป็นศัตรูกับผมยังไงชอบกล!

ตัวเอกตัวจริงย่อมสุขุมเยือกเย็น ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายอยู่ตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า

ทว่าแม้บนใบหน้าของเฉินเสวียนและเย่ฝานจะไม่ได้แสดงอาการตกตะลึงออกมามากนัก แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมซัด

เฉินเสวียนรู้เนื้อเรื่องเป็นอย่างดี และมั่นใจว่าความจำของตัวเองไม่เลว แต่ปัญหาก็คือ หานปิงลั่วรู้ได้ยังไงว่าหานปิงหลิงมีกายศักดิ์สิทธิ์?

ในนิยายมันไม่ได้เขียนไว้แบบนี้สักหน่อยนี่หว่า!

แววตาที่เขามองไปยังหานปิงลั่วจึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นตัดพ้อระคนน้อยใจ

ด้านข้างนั้น เย่ฝานหรี่ตาลงต่ำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แม้เขาจะไม่สามารถหยั่งรู้อนาคตได้ แต่เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาก็วางแผนการเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว