บทที่ 8 หานปิงลั่วผู้ถูกปลุกความปรารถนาที่จะพิชิตขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง!

บทที่ 8 หานปิงลั่วผู้ถูกปลุกความปรารถนาที่จะพิชิตขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง!

เฉินเสวียนถูกหานปิงลั่วพาเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวด้วยสมองที่มึนงงไปหมด

ปัง! ประตูห้องปิดลง เฉินเสวียนถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา

เมื่อสัมผัสได้ว่าไออุ่นในมือนั้นเลือนหายไป ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกวูบโหวงเสียดายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

[จะว่าไป มือน้อยๆ ของหานปิงลั่วนี่ทั้งนุ่มทั้งเนียนจริงๆ เลยพับผ่า!]

หากไม่ใช่เพราะยังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่ในมือ เฉินเสวียนคงคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปแน่ๆ

หานปิงลั่วเนี่ยนะจะยอมจับมือเขาเองก่อน? นี่มันแทบไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย!

ทว่ายังไม่ทันที่เฉินเสวียนจะได้คิดว่าสถานการณ์มันดำเนินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาอีกข้อหนึ่งเข้าแล้ว

ตัวเขา!

ชายหนุ่มที่บรรลุนิติภาวะแล้วคนหนึ่ง กลับถูกหานปิงลั่วพาเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเธอเนี่ยนะ!