0037 บทที่ 37 เมล็ดพันธุ์พุทธะ

บทที่ 37 เมล็ดพันธุ์พุทธะ

บทที่ 37 เมล็ดพันธุ์พุทธะ

ไป๋ซู่เจินตกอยู่ในสภาพตกตะลึงจนนิ่งอึ้งไปทั้งตัว

นางกราบหลีซานเหล่าหมู่เป็นอาจารย์ ย่อมต้องรู้จักกายเซียนวิญญาณอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าตนเองคือกายเซียนวิญญาณ

แววตาของนางอดเลื่อนลอยมิได้ นางนึกถึงความทรงจำช่วงหนึ่งที่ตนเองเคยสูญเสียไป ความทรงจำอันว่างเปล่าช่วงนั้น

เท่าที่จำความได้ นางก็ถูกหลีซานเหล่าหมู่นำตัวกลับไปยังเขาชิงเฉิงเพื่อกราบเป็นศิษย์และบำเพ็ญเพียรแล้ว

หรือว่าหลีซานเหล่าหมู่เองก็มองออกถึงสรีระกายของนาง จึงได้รับนางไว้เป็นศิษย์กันแน่

ทว่าเหตุใดภายหลังนางจึงได้ไปขอรับการชี้แนะจากพระโพธิสัตว์อีกเล่า

ไป๋ซู่เจินเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ หัวคิ้วก็พลันเจ็บปวดอย่างรุนแรง แทบจะทำให้นางล้มคว่ำลงไป