บทที่ 123: ไม่เลี้ยงคนว่างงาน

บทที่ 123: ไม่เลี้ยงคนว่างงาน

อวี๋เหม่ยเหรินส่ายหน้า “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเรียนทำอาหารมา ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการออกแบบเลย”

ถ้าต้องมาเรียนออกแบบตอนนี้ เธอก็ต้องเสียเวลาไปกับการเรียนรู้ไม่น้อย ยิ่งช่วงนี้การพัฒนาดินแดนก็ไม่มีเวลาให้เธอมากขนาดนั้น

หลี่ฝูหมิงก็ยอมรับว่าไม่เคยเรียนออกแบบ ถึงเขาจะอยากได้อาชีพเพิ่ม เพราะมีหลายอาชีพก็ยิ่งมีประโยชน์ จะได้ไม่ถูกมองว่าไร้ค่า แต่เขาไม่มีหัวด้านนี้จริงๆ

“สรุปคือพวกนายสองคนไม่อยากใช้สมองกันใช่ไหม อวี๋เหม่ยเหรินก็แล้วไป เธอมีอาชีพติดตัวอยู่แล้ว แต่ลุงหลี่ นายคงไม่ได้คิดจะเป็นมาสคอตอยู่ในดินแดนของฉันจริงๆ หรอกนะ? เฟิ่นเฟิ่นเป็นมาสคอตได้เพราะน่ารัก แล้วนายล่ะ เป็นเพราะอะไร?”

หลี่ฝูหมิง “...ฉันอายุมากแล้ว”

“อายุห้าสิบก็คือวัยที่เหมาะกับการสู้ชีวิตพอดี”