ตอนที่ 69 ทุกวันที่มิได้เริงระบำ ล้วนเป็นการทรยศต่อชีวิต

"ช่างมันเถอะ ให้มันเป็นไปแบบนี้แหละ"

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มร่างเล็กแฝงความโล่งอกราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว

ลู่ชิงเฟิงมองเห็นความเด็ดเดี่ยวแบบยอมแลกทุกอย่าง ยอมตาข่ายขาดปลาตายในตัวเขา

เขาไม่อยากจะยุ่งเรื่องชาวบ้านพวกนี้จริง ๆ

เชือกแห่งโชคชะตาอยู่ในมือของแต่ละคนเอง จะผ่อน จะรั้ง หรือจะเลือกตัดให้ขาดสะบั้น

ทุกคนต้องรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเองทั้งนั้น

แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลือดเย็นไร้น้ำใจ เห็นคนอื่นเดือดร้อน หากไม่กระทบถึงตัวเอง พอจะช่วยดึงขึ้นมาได้สักมือก็ช่วยเถอะ

ช่างเถอะ สวมบทนักบำบัดจิตใจสักหน่อยแล้วกัน

เขาพาจางจิ่งอี๋ไปนั่งลงที่บริเวณพักผ่อนตรงล็อบบี้

"นายคิดจะสอบเขียนเรียงความครั้งนี้ให้พัง เพื่อแก้แค้นแม่นายงั้นเหรอ"