ตอนที่ 43 ความคิดของคนสร้างสรรค์ผลงานไม่ได้สำคัญอะไร

ภาพเปิดฉากขึ้นในตรอกแคบๆ เก่าคร่ำครึแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสะพายกระเป๋าคนหนึ่งกำลังก้าวเดินฉับๆ เข้ามา

ซุนจื้อเชารู้สึกคุ้นหน้าคนคนนี้อยู่บ้าง พอนึกดูดีๆ นี่ไม่ใช่เด็กมัธยมปลายที่เดินมากับลู่ชิงเฟิงเมื่อกี้นี้หรอกหรือ

แต่งหน้าเติมหนวดเคราเพื่ออำพรางความอ่อนเยาว์บนใบหน้าไปบ้าง

แม้จะได้ผลไม่มากนัก เพราะกลิ่นอายความเป็นนักเรียนของตัวเอกยังเด่นชัดเกินไป

แต่ก็นะ ผลงานของนักเรียน ใช้นักเรียนเป็นนักแสดงนำก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน

"นี่มันประตูหลังโรงเรียนนี่หว่า"

เขาดูออกแค่เท่านี้ แต่นักเรียนที่อยู่ในหอประชุมกลับไม่เหมือนกัน

พวกเขามองปราดเดียวก็จำได้ทันทีว่าฉากนี้คือตรอกตรงประตูหลังโรงเรียน

พอเห็นถนนที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้าจอ ความรู้สึกมันช่างมหัศจรรย์พิลึก

ในหอประชุมเล็กเพิ่งเริ่มฉายก็มีเสียงฮือฮาเซ็งแซ่ดังขึ้นมาทันที