ตอนที่ 42 ฉายเรื่อง ทำความดีวันละนิด

"งั้นลองตีสักเกมดูก่อนแล้วกัน"

หลิวซูเหยาไม่ได้พูดอะไร เธอถือลูกขนไก่กับไม้แบดเดินไปยังฝั่งตรงข้าม

ร่างกายของเธอยืดหยุ่นผ่อนคลาย มือขวาถือไม้ สองเท้าก้าวหน้าหลังเป็นรูปตัวแอล จากนั้นมือซ้ายที่ถือลูกก็ปล่อยออก ในจังหวะที่ลูกขนไก่ร่วงลงมาถึงระดับหัวเข่า แขนก็ออกแรงตวัดไม้

เพียะ!

ลูกเสิร์ฟที่ได้มาตรฐานระดับการแข่งขันระดับอาชีพพุ่งข้ามมาพร้อมเสียงกระทบอันเฉียบคม

ลูกนี้ไม่มีอะไรยาก ลู่ชิงเฟิงกะจุดตกแล้วหวดไม้เต็มแรง ลูกขนไก่ลอยเป็นเส้นโค้งพุ่งกลับไป

ง่ายนิดเดียวจริงด้วย

ในใจเขาเพิ่งจะผุดความคิดนี้ขึ้นมา

ฟึ่บ!

เสียงแหวกอากาศดังก้องอย่างเฉียบคม หลิวซูเหยากระโดดขึ้นสูง ร่างของเด็กสาวกลางอากาศโก่งงอดุจคันธนูที่ง้างจนสุด หางม้าด้านหลังสะบัดพลิ้ว ไม้ในมือตวัดฟาดลงมาราวกับพายุหมุน