เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
อีกฝ่ายเห็นเขาแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย “โอ๊ะ นี่ไม่ใช่ลูกชายคนรองตระกูลเสิ่นหรอกเหรอ ทำไมถึงกลับมาล่ะ ได้ยินว่านายเป็นเจ้าหน้าที่ใหญ่ในสถานีตำรวจนี่?” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประจบประแจง
เสิ่นอี้ขมวดคิ้ว ไม่ชอบวิธีพูดของเธอ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ผมเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตำรวจธรรมดา ไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร ป้าฉ่ายอย่าพูดส่งเดช”
เมื่อก่อนตอนเขาเป็นทหารอยู่ข้างนอก แค่มีข่าวอะไรเล็กน้อย คนพวกนี้ก็มักพูดเกินจริงจนหมด เสิ่นอี้ไม่ชอบนิสัยแบบนี้อย่างมาก
“โธ่เอ๊ย นายถ่อมตัวเกินไปแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่านายเป็นหัวหน้ากองหรืออะไรสักอย่างในสถานีตำรวจ ดูมีอำนาจจะตายไป ถ้าต่อไปบ้านฉันมีเรื่องอะไร ฉันคงต้องมาขอให้นายช่วยแล้วละ” ป้าฉ่ายคนนี้มาจากหมู่บ้านข้าง ๆ ซึ่งเป็นหมู่บ้านเดียวกับเฉียวเนี่ยน ยิ่งไม่รู้เรื่องระหว่างตระกูลเสิ่นกับเฉียวเนี่ยน อีกทั้งตระกูลเฉียวก็ย้ายออกไปหลายปีแล้ว เธอจึงไม่รู้เรื่องจริง ๆ
ตอนนี้เธอถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่ฉันแนะนำยัยหนูตระกูลเฉียวให้นาย หลังจากนั้นบ้านเธอก็โชคดีขึ้นมาก เริ่มจากเธอถูกเถ้าแก่โรงงานถูกใจ บอกว่าจะให้ไปช่วยทำงาน แถมยังมีอาหารกับที่พักให้ ต่อมานายก็มีอนาคตดีขึ้น ทุกคนในบ้านเลยพลอยได้เสวยสุขไปด้วย” น้ำเสียงของเธอแฝงความอิจฉาและความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน อย่างไรเสียการแต่งงานที่ดีขนาดนี้ก็เป็นฝีมือของเธอที่เป็นคนแนะนำ ทุกครั้งที่เจอใคร เธอต้องหยิบเรื่องนี้มาพูดให้คนอื่นรู้ถึงความสามารถของตัวเอง