ตอนที่ 182 จุดอ่อนอยู่ในมือเธอ

หลิวเจาตี้ไม่พูดอะไรอีก

แม่สามีของเธอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอย่างหาได้ยากแล้วพูดว่า “เจิ้งเยวี่ยเป็นคนแบบไหน ฉันที่เป็นแม่ย่อมรู้ดีที่สุด ถ้าเขาเป็นคนแบบนั้นจริง เมื่อก่อนก็คงไม่ถึงตาเธอหรอกใช่ไหม? เขาเป็นครู เดิมทีก็เป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยน ทนเห็นคนอื่นน่าสงสารไม่ได้ แน่นอนว่าเขาต้องยื่นมือช่วย นี่เรียกว่าจิตวิญญาณแบบเหลย์เฟิง”

ที่เธอพูดมาก็ไม่ผิด หวังเจิ้งเยวี่ยเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นอย่างมากเมื่ออยู่นอกบ้าน ใครมีปัญหาเขาก็จะเข้าไปช่วยอย่างแข็งขันเสมอ ทว่าพฤติกรรมเช่นนี้มีให้เฉพาะคนนอกเท่านั้น เมื่ออยู่บ้านเขาไม่เคยช่วยทำงานเลย กลับมาถึงก็รอให้คนคอยรับใช้ แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่แนบตัวก็ยังให้เธอเป็นคนซัก บางครั้งเธอเหนื่อยจนแทบไม่ไหว จึงขอให้เขาช่วยบ้าง แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินอยู่เสมอ

แต่ขอเพียงคนนอกเรียกเขาสักคำ เขาก็จะตอบรับช่วยเหลือทันที ดังนั้นในสายตาคนนอก หวังเจิ้งเยวี่ยจึงเป็นคนขยันขันแข็งและชอบช่วยเหลือผู้อื่นมาก ทุกคนต่างชื่นชมเขา บอกว่าหลิวเจาตี้ได้ผู้ชายดี ๆ แบบนี้มา นับเป็นบุญวาสนาถึงแปดชั่วคน ตอนแรกหลิวเจาตี้ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน แต่หลังจากเห็นเขาเข้าไปช่วยคนอื่นครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้จักขอบเขต ขณะที่อยู่บ้านกลับเมินเฉยต่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเธอก็มองผู้ชายคนนี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง