ตอนที่ 163 คงไม่ได้เกิดใหม่เหมือนเธอหรอกนะ

เห็น ๆ อยู่ว่าแค่อยากชวนพี่เฉียวออกมากินข้าวแท้ ๆ แต่กลับต้องลากเขามาด้วย เขายังนึกว่าอีกฝ่ายอาลัยอาวรณ์พวกเขาจริง ๆ จนซาบซึ้งใจ เลยเรียกพี่น้องทุกคนมาหมด

เฉียวเนี่ยนถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป?”

“เสิร์ฟอาหารได้แล้ว” เสิ่นเลี่ยเอ่ยขึ้นกะทันหัน

หวังเฮ่าหรานเหมือนเพิ่งได้สติ เขาพยักหน้าพร้อมยิ้ม “ใช่ ๆ เสิร์ฟอาหารได้แล้ว ฉันไปบอกเอง” พูดจบก็ลุกขึ้น พยักหน้าให้เฉียวเนี่ยน แล้วเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฉียวเนี่ยนมองเสิ่นเลี่ยอย่างสงสัย “วันนี้เขาเป็นอะไร ดูแปลก ๆ”

เสิ่นเลี่ยยิ้มบาง ๆ “อาจจะไม่สบายมั้ง”

เฉียวเนี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็จริง เสิ่นเลี่ยไม่ได้บอกพวกเขาว่าเขายังจะกลับมาอีก ปกติหวังเฮ่าหรานดูเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่จริง ๆ แล้วให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก และยังเชื่อฟังเสิ่นเลี่ยทุกอย่าง ตอนนี้เสิ่นเลี่ยกำลังจะจากไป และอาจไม่มีวันกลับมาอีก ในใจเขาย่อมอดรู้สึกเศร้าไม่ได้

ถ้าเธอไม่ยอมให้เสิ่นเลี่ยอยู่ต่อจริง ๆ เธอก็คงกลายเป็นคนบาปไปแล้ว

จู่ ๆ เฉียวเนี่ยนก็รู้สึกกดดันเล็กน้อย แต่ตอนนี้เธอไม่อยากทำเหมือนครั้งก่อน ที่ยังคิดไม่รอบคอบก็รับปากเสิ่นเลี่ยไปส่ง ๆ จนภายหลังเมื่อรู้ความจริงแล้วเกิดความลังเลไม่แน่นอน

เมื่อเห็นเธอเงียบลงกะทันหัน เสิ่นเลี่ยก็รินชาให้เธอถ้วยหนึ่ง “อย่าคิดมาก”