ตอนที่ 145 คดีลักทรัพย์

เฉินหย่าพลันเบิกตากว้างจนพูดอะไรไม่ออก

ทุกคนได้สติจากความตกใจและเริ่มรู้สึกแปลกใจเช่นกัน สุนัขตัวนี้ไม่ทำร้ายใครเลย เมื่อครู่พวกเขายังลูบมันได้ตามปกติ แต่กลับมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อเฉินหย่าเสียอย่างนั้น หากตอนแรกทุกคนยังคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว

เฉียวเนี่ยนเปิดแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อนั้นออก กลิ่นเนื้อหอมกรุ่น เห็นได้ชัดว่าใส่เนื้อมาไม่น้อย แต่เธอจำได้แม่นว่า ก่อนหน้านี้เฉินหย่าพูดอยู่ทั้งวันว่ากำลังลดน้ำหนัก ถึงขั้นไม่ได้กินอาหารเช้ามานานแล้ว

มีคนเห็นแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เฉินหย่า เธอไม่เคยกินอาหารเช้าไม่ใช่เหรอ?”

เฉินหย่ารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด “ฉันอยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ไม่กิน เกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วย”

เฉียวเนี่ยนแค่นหัวเราะ เธอสงสัยมาตลอดว่าต้าเฮยมีนิสัยอ่อนโยนขนาดนั้น จะกัดคนโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร มันต้องจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแน่นอน เฉินหย่าเข้าไปลูบสุนัขโดยไม่มีเหตุผลแล้วถูกกัด สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อให้ถูกกัดจนโกรธและอับอาย แต่ดูจากท่าทางของเธอแล้วก็ไม่น่าได้รับบาดเจ็บรุนแรง ทว่ากลับเสนอให้ฆ่าสุนัขทิ้ง เรื่องนี้ช่างเข้าใจได้ยากจริง ๆ

ตอนนี้เธอยังถูกต้าเฮยกระโจนใส่อีกครั้ง แถมในกระเป๋ายังมีแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อหล่นออกมา ต้าเฮยเห่าใส่มันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง จมูกของสุนัขไวต่อกลิ่นที่สุด ในแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อนี้ต้องมีบางอย่างที่ทำให้มันรู้สึกถูกคุกคามแน่นอน!