เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสิ่นเลี่ยคร้านแม้แต่จะเหลือบมองเขา เขาถอนสายตากลับมาแล้วหันไปมองเฉินอู่ “มีผู้ต้องสงสัยแล้วหรือ?”
เฉินอู่พยักหน้าแล้วชี้ไปยังต่งเสี่ยวเหว่ยที่กำลังถูกสอบสวนอยู่ไม่ไกล “ยังอยู่ระหว่างการสืบสวน หลักฐานยังไม่สมบูรณ์” ผู้คนรอบข้างมองเขาอย่างตกตะลึง หัวหน้าเฉินพูดกับผู้บังคับบัญชาเหมือนกำลังรายงานงานอยู่เลย
เสิ่นเลี่ยพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนเถอะ” เขาพูดกับเฉียวเนี่ยน เฉียวเนี่ยนเองก็ไม่อยากอยู่ต่อจริง ๆ แต่สีหน้าของเสิ่นอี้กลับเปลี่ยนไป เมื่อครู่พอเห็นพี่ใหญ่รีบร้อนมาถึง เขายังนึกว่าพี่ใหญ่รู้เรื่องเสี่ยวซุ่นแล้ว จึงรีบมาดูแลคนในครอบครัว แต่ทำไมตอนนี้ถึงจะกลับเสียแล้ว?
แถมยังเรียกให้เฉียวเนี่ยนกลับไปด้วย ราวกับตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ เฉียวเนี่ยนไม่สนใจคนในครอบครัวของเขาก็ช่างเถอะ แต่เสี่ยวซุ่นเป็นหลานชายของเขา หลานชายของเขาตายทั้งคน เขากลับไม่ถามสักคำด้วยซ้ำ? เสิ่นอี้มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่ใหญ่ เสี่ยวซุ่นไม่อยู่แล้ว”
เสิ่นเลี่ยมองเขาอย่างเย็นชา “แล้ว?”
เสิ่นอี้กำหมัดแน่น “ในเมื่อพี่ก็รู้ว่าเสี่ยวซุ่นไม่อยู่แล้ว แต่พี่ยังไม่รอพ่อแม่กับเสี่ยวเหมยออกมา ไม่ปลอบพวกเขาสักสองสามคำเลยหรือ? ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่ทำให้พี่ต้องลำบากก็เพราะผม แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเสี่ยวเหมยไม่ใช่หรือ? พี่ไม่สนใจแม้แต่น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองเลยหรือ?”