ตอนที่ 94 เราไปหย่ากันเถอะ

“ร่วมมือกัน?” เฉียวเนี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองผู้อำนวยการจางด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนผู้อำนวยการจางจะถูกกดดันอย่างหนัก ตอนที่พบกันครั้งแรก เขายังดูหนุ่มแน่นและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

แต่ตอนนี้กลับดูราวกับแก่ไปสิบกว่าปี เธอได้ยินมาว่าก่อนผู้อำนวยการโรงงานคนปัจจุบันที่ทุจริตรับสินบน เขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานอาหารเพียงคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งมานานถึง 10 ปี เขาเป็นประจักษ์พยานต่อความรุ่งเรืองและความตกต่ำของโรงงานอาหาร ทั้งยังดูแลโรงงานราวกับเป็นบ้านของตัวเอง ใครจะคิดว่าของดีชิ้นนี้กลับถูกคนจ้องเล่นงาน สุดท้ายเขาจึงถูกกดดันจนต้องลงจากตำแหน่ง

หลังจากโรงงานอาหารเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีเพียงเขาที่ยังยินดีกลับมา แม้จะเหลือหนึ่งเส้นทางรอดเพียงเส้นเดียวก็ตาม ข้างกายผู้อำนวยการจางยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง เขาสวมชุดสูท ดูอายุราว 23 หรือ 24 ปี สวมแว่นตาเช่นเดียวกัน และถือกระเป๋าเอกสารไว้ในมือ บุคลิกสุภาพอ่อนโยนและดูเป็นนักวิชาการ

เมื่อเห็นเฉียวเนี่ยน เขาก็พยักหน้าให้เธออย่างสุภาพ

ทว่าในแววตากลับมีทั้งความประหลาดใจและความชื่นชมอยู่หลายส่วน

“ใช่ ฉันได้ยินว่าอาหารที่พวกคุณผลิตขึ้นใหม่ช่วงนี้ได้รับความนิยมมาก โรงงานของเราก็อยากร่วมมือกับพวกคุณเพื่อพัฒนาอาหารรูปแบบใหม่บางอย่าง”

จริง ๆ แล้วแม้ครั้งนี้โรงงานอาหารจะเปิดกิจการอีกครั้ง แต่ผู้คนก็ไม่ยอมซื้ออาหารแบบเดิม ๆ ของโรงงานแล้ว