ตอนที่ 93 ก็แค่ข้ออ้างให้ความผิดของตัวเอง

เฉินอู่ละสายตากลับมา มองเสิ่นอี้ เมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของเขา จึงตอบว่า “ไม่ใช่”

เมื่อได้คำตอบ สีหน้าของเสิ่นอี้ก็เปลี่ยนไป เขากำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย เฉินอู่มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายคิดอะไรอยู่”

เสิ่นอี้พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หัวหน้าเฉิน ถ้าเป็นคุณ ฝั่งหนึ่งคือพี่น้องที่ช่วยชีวิตคุณและเสียชีวิตในการรบเพื่อคุณ อีกฝั่งคือภรรยากับลูกสาวของคุณ คุณจะเลือกอย่างไร?”

เฉินอู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเรื่องของเสิ่นอี้จากหัวหน้าสำนักงานแล้ว หัวหน้าสำนักงานบอกว่าคนคนนี้ให้ความสำคัญกับความรักและมิตรภาพ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายยังเป็นพี่น้องที่สนิทของเขา การที่เขาช่วยสวี่ซิ่วซิ่วแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ตำหนิไม่ได้ ดังนั้นหัวหน้าสำนักงานจึงยอมให้โอกาสเขา

แต่ในเวลานี้ เฉินอู่กลับไม่รู้สึกว่าเสิ่นอี้เป็นคนให้ความสำคัญกับความรักและมิตรภาพ เขาละสายตากลับมาแล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า “ใครเป็นคนกำหนดว่าการตอบแทนบุญคุณจะต้องเสียชีวิตในการรบของภรรยากับลูกสาวของตัวเองด้วย”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “มันก็แค่ข้ออ้างเพื่อหาความชอบธรรมให้ความผิดของตัวเองเท่านั้น”

เสิ่นอี้รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอก

……

รถแล่นเข้าสู่ถนนสายใหญ่ บ้านเรือนสองข้างทางส่วนใหญ่ยังเปิดไฟอยู่ แต่หลายคนก็เข้านอนไปแล้ว หลังจากหรงหรงตื่นเต้นอยู่ในรถพักหนึ่ง เธอก็ขยี้ตาแล้วเอนตัวพิงแม่อย่างง่วงงุน

เสิ่นเลี่ยเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง “หรงหรงใกล้จะต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนแล้วใช่ไหม”