ตอนที่ 57 หวานไหม [หมายเหตุ: ปรับแก้ครั้งใหญ่”

พูดจบเธอก็หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ไปที่อู่ซ่อมรถ

ไม่รู้เพราะมันค่ำไปบ้างหรือเปล่า ประตูใหญ่ของอู่ซ่อมรถถูกปิดไปแล้ว ข้าง ๆ มีประตูเล็ก เธอเคาะสองครั้ง ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าไม่มีคนก็จะกลับ

แบบนี้แม่ของเธอก็คงไม่มีทางมาบ่นเธอได้อีกแล้วล่ะนะ

เฉียวเนี่ยนนับเงียบ ๆ ในใจ สาม สอง หนึ่ง เพิ่งจะหันตัวกลับ ประตูก็ถูกคนเปิดออก

เป็นศิษย์ฝึกหัดของร้าน หวังเฉียง

เห็นเธอเขายังตกใจอยู่ไม่น้อย “สหายเฉียวเหรอ มาหาพี่เสิ่นของผมเหรอ?”

เฉียวเนี่ยนพยักหน้า “ที่บ้านฉันเก็บผลไม้สด ๆ มา แม่ให้ฉันเอามาให้พี่ใหญ่นิดหน่อย นี่คุณกำลังจะออกไปข้างนอกเหรอ?”

เห็นหวังเฉียงจัดตัวมาดูดีสะอาด ผมยังทาเจลจัดแต่งทรงอีก เฉียวเนี่ยนจึงแปลกใจไม่น้อย

หน้าของหวังเฉียงแดงขึ้นมาทันที “ใช่ ผมต้องรีบกลับไปกินข้าวกับคนที่มาดูตัวกับผม ไม่คุยแล้วนะสหายเฉียว ผมต้องรีบกลับแล้ว ของวางไว้ในห้องได้เลย พี่เสิ่นยังยุ่งอยู่ คุณเข้าไปบอกเขาเองด้วย”

พูดจบหวังเฉียงก็โบกมือเดินจากไปอย่างรีบร้อน