เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
แม่เฉียวเองก็ลำบากใจไม่น้อย เธอคิดว่าเรื่องวันนั้นเป็นเพราะลูกสะใภ้พูดจาแรงเกินไป จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เธอเป็นฝ่ายขอโทษ แต่ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ใช่ทางออก
ถึงอย่างไรเซียวอวิ๋นก็กำลังตั้งครรภ์ และกำหนดคลอดก็ใกล้เข้ามาแล้ว
เธอกลัวว่าเซียวอวิ๋นจะโมโหจนเสียสุขภาพ
เฉียวเนี่ยนเห็นแม่กลัดกลุ้มอยู่ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
“พี่ใหญ่พูดว่ายังไงบ้าง?”
“พี่ใหญ่รักลูกมาตั้งแต่เด็ก พอได้ยินคำพูดแบบนั้น จะให้เขาก้มหัวไปขอโทษเธอได้ยังไง เพราะอย่างนั้นเขาเลยยังไม่ไป”
เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้ว
ตอนกินข้าว แม่เฉียวเพิ่งนึกถึงเรื่องโรงงานขึ้นมาได้ จึงถามว่า “เป็นยังไงบ้าง ทุกคนยอมฟังไหม?”
เฉียวเนี่ยนมองเสิ่นเลี่ยแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ไล่ออกหมดแล้ว”
“ไล่ออกอย่างเดียวเลยเหรอ? แบบนั้นก็…อะไรนะ?” แม่เฉียวเพิ่งได้สติ อาหารที่คีบให้ลูกสาวร่วงลงบนโต๊ะ