กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น เสียงผู้คนในโรงพยาบาลก็เริ่มดังจอแจ
เฉียวเนี่ยนตื่นเพราะเสียงรบกวน ถึงได้รู้ว่าฟ้าสางแล้ว
เธอขยี้ดวงตาที่แสบล้า แล้วหันไปมองลูกสาวข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว น้ำเกลือของลูกใกล้หมดแล้ว บนตัวมีผ้าห่มผืนเล็กคลุมอยู่ ตอนนี้กำลังหลับปุ๋ย
เสิ่นเลี่ยยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม แววตาสดใส ราวกับไม่ง่วงเลยสักนิด
จากมุมที่เฉียวเนี่ยนนั่งอยู่ เธอมองเห็นเสี้ยวหน้าคมสันและรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วของเขา แม้รอยแผลจะจางไปมากแล้ว แต่ยามเขาขมวดคิ้วก็ยังดูดุดันอยู่บ้าง
เพราะยกเสื้อคลุมให้เธอไปแล้ว เขาจึงเหลือเพียงเสื้อกล้ามที่สวมอยู่ด้านใน