เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 237 ปีใหม่ที่มาถึง
แสงยามเช้าตรู่มักมีความเย็นเยียบที่ไร้การปรุงแต่ง มันลอดผ่านกระจกนาโนของพระราชวังที่ขึ้นชื่อว่าสามารถต้านทานการระเบิดของนิวเคลียร์ได้ ก่อนจะกลายเป็นความนุ่มนวลและเกียจคร้าน
เมื่อฉินเฟิงลืมตาขึ้น นาฬิกาชีวภาพของเขาก็ชี้ไปที่เวลาเจ็ดโมงเช้าพอดี
ไม่มีอาการใจสั่นจากการตื่นตระหนกเหมือนช่วงแรกของยุคสิ้นโลก และไม่มีความสับสนต่ออนาคตที่ไม่รู้
ในพระราชวังเหล็กกล้าที่ลอยอยู่เหนือหมู่เมฆแห่งนี้ เขาคือผู้ปกครองสูงสุด แม้แต่เวลาก็ดูเหมือนจะใจดีกับเขาเป็นพิเศษ
ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างเงียบเชียบ ร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตาอย่างตรงเวลาดั่งเข็มนาฬิกาที่แม่นยำ
อิซาโยอิ ซาคุยะ
เธอสวมชุดเมดสีขาวดำที่เป็นเอกลักษณ์ ความยาวของชายกระโปรงและความโค้งของรอยจีบนั้นสมบูรณ์แบบราวกับถูกวัดด้วยไม้บรรทัด
ผมสั้นสีเงินขาวสะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบท่ามกลางแสงยามเช้า ทว่าถาดในมือของเธอกลับเต็มไปด้วยอาหารเช้าที่ร้อนระอุและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตผู้คน