กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 236 การเรียนรู้ของหลัวเสี่ยวเหมย
นานเท่าใดแล้ว
ภายในห้องกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
แสงจันทร์ราวกับสายน้ำ สาดส่องเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นท่า
หลัวเสี่ยวเหมยราวกระโดดหมึกที่ถูกสูบเรียี่ยวแรงจนหมด นอนคว่ำปวกเปียกอยู่บนร่างของฉินเฟิง
ดวงตากลมโตคู่นั้นที่ปกติมักเต็มไปด้วยพลังยามนี้หรี่ลงครึ่งหนึ่ง เจือไปด้วยความเลือนรางและห้วงอารมณ์ที่ตกค้างหลังความสุขสม
"ฮู... ฮู..."
เธอนอบสูดลมหายใจเข้าออกแผ่วเบา ปลายนิ้ววาดวนไปมาบนอกของฉินเฟิงอย่างไร้สติ ภายในใจรู้สึกเคลิบเคลิ้มเป็นสุข
ฮี่ๆ นายท่านครั้งนี้ต้องพอใจมากแน่ๆ เลยสินะ? ฉันเองก็พยายามอย่างเต็มที่แล้วเหมือนกันนะ!