เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในภูเขาคุนหลุน
กว่างเฉิงจื่อเห็นกองทัพโลกมนุษย์ยกออกมาพร้อมกัน ก็โกรธจนสีหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เขากัดฟันเอ่ยว่า “ตี้ซิน เจ้าช่างต่ำช้านัก ฉวยโอกาสตอนสำนักข้าไม่ทันระวังเปิดสงคราม”
เพียงคำนี้หลุดออกมา เขาก็ราวกับถูกสิ่งใดดลใจให้หันไปมองชื่อจิงจื่อ
แต่เห็นชื่อจิงจื่อผู้นั้นนั่งเงียบอยู่ที่มุมห้องพร้อมกลอกตา เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเพิ่งวางผนึกควบคุมใส่ชื่อจิงจื่อ ศิษย์น้องรองบัดนี้พูดไม่ได้แล้ว
แต่การหันกลับมาครั้งนี้ กลับทำให้สายตาของเซียนทั้งหลายรอบข้างแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล
ในชั่วขณะนี้ เซียนนิกายฉานนับไม่ถ้วนต่างเกิดความคิดเดียวกันกับเขา
หึๆ ดูเหมือนพี่กว่างเฉิงจื่อเองก็รู้ว่าคำพูดนี้ผิดมหันต์
ทุกครั้งที่นิกายฉานของข้าออกมือโจมตีโลกมนุษย์ เมื่อไรกันที่แจ้งล่วงหน้า?
ในวินาทีนี้ เหล่าเซียนนับไม่ถ้วนมองไปยังโลกมนุษย์ด้วยสายตาอันสลับซับซ้อนยิ่ง