บทที่ 686 แผนการพังทลายโดยสิ้นเชิง

บทที่ 670 แผนการพังทลายโดยสิ้นเชิง

ผมมันโง่ แต่ผมก็พยายามอย่างหนัก

ถึงตอนนี้แม้ความรู้ทางวิชาการของผมจะยังขาดตกบกพร่อง แต่ผมไม่เคยคิดท้อแท้หรือปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกระบวนการเรียนรู้ที่ยากลำบากเลยสักครั้ง

ผมก็กัดฟันสู้มาตลอดไม่ใช่หรือไง

ในฐานะทหาร ผมทำผลงานในวิชาชีพของตัวเองได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีอะไรต้องละอายใจ

ขอแค่ให้ผมได้ขึ้นยาน ได้ไปยืนอยู่แนวหน้า ได้โอกาสฝึกฝนตัวเองในสนามรบจริง ขอแค่ไม่ตาย ผมมั่นใจว่าจะยกระดับความสามารถของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

ผม เจิ้งเฟิง ไม่กลัวตาย ผมเคารพคำพูดของครูฝึกติงหู่ และผมก็อยากไปแนวหน้าเหมือนคนอื่นๆ ผมไม่ใช่คนไม่รู้ดีรู้ชั่วที่จะทนเห็นคนอื่นไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่แนวหน้า ในขณะที่ตัวเองกลับหลบอยู่ในที่ปลอดภัยหลังแนวรบเพื่อเสวยสุข

ด้วยความโกรธเคืองเช่นนั้น สามวันต่อมา เจิ้งเฟิงก็ดักรอติงหู่ที่คอยหลบหน้าเขาอยู่ใต้ตึกพักครู

“พี่หู่ พี่ต้องอธิบายเรื่องนี้กับผม”

เจิ้งเฟิงในวัยสิบขวบตอนนี้สูงถึงหนึ่งเมตรหกสิบเซนติเมตรแล้ว ผมสั้นดูทะมัดทะแมง