บทที่ 662 เครื่องปรับแต่งบุคลิกภาพ

**ตอนที่ 646: เครื่องปรับแต่งบุคลิกภาพ**

เจิ้งเฉิงหลงไม่รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

เขายังคงหนักแน่น ไม่มีความเสียใจแม้แต่นิดเดียวที่ลงมือสังหารฟู่รั่วเวย และไม่จำเป็นต้องมานั่งทบทวนว่าหมัดนั้นได้ทำลาย “ทางรอด” อีกสายหนึ่งของมนุษยชาติไปหรือไม่

ไม่มีทางเป็นไปได้

คำโกหกที่ดูสวยหรูของฟู่รั่วเวยนั้นมีช่องโหว่มากเกินไป

ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ข้ออ้างเรื่องการคัดกรองอารยธรรมที่มีศักยภาพต่ำ เพื่อสำรองพื้นที่ให้แก่เผ่าพันธุ์ที่มีศักยภาพสูงกว่าเพื่อรักษาความมีชีวิตชีวาของจักรวาลนั้น เป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี มันคือการหลอกลวงโดยมองว่ามนุษย์โลกเป็นคนโง่

หากพวกเจ้ามีจิตใจสูงส่งขนาดนั้นจริง ในช่วงเวลาแรกเริ่มของเส้นเวลาเดิม เหตุใดพอพบการมีอยู่ของมนุษย์ปุ๊บ ถึงได้ส่งโดมครอบมาให้ทันที แล้วยังส่งกองเรือที่เหนือกว่าทางเทคโนโลยีมาข่มขู่?

ทำไมไม่ปล่อยให้มนุษย์ได้พัฒนาต่อไปอีกสักหลายพัน หลายหมื่น หรือหลายล้านปี แล้วค่อยมาคุยเรื่องศักยภาพกัน?

สำหรับจักรวาลที่มีอายุขัยยาวนานถึงหนึ่งหมื่นห้าพันล้านปี การแบ่งเวลาให้มนุษย์โลกอีกสักสองสามพันปีมันฟุ่มเฟือยนักหรือ?

เมื่อจุดนี้ถูกทำลาย คำพูดสวยหรูที่เหลือทั้งหมดของอีกฝ่ายก็กลายเป็นเพียงคำลวง