บทที่ 628 รูปปั้นดินเหนียวที่จมลงสู่แม่น้ำวั่งชวน

บทที่ 613: รูปปั้นดินเหนียวที่จมลงสู่แม่น้ำวั่งชวน

คนในกระจกไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในกระจก

สำหรับคนในกระจก โลกภายในนั้นคือโลกแห่งความเป็นจริง ส่วนโลก “จริง” ภายนอกกลับเป็นเพียงมิติขนานที่ทำได้เพียงจินตนาการแต่ไม่อาจสัมผัสถึง

บนดาวเคราะห์ซากศพ เมื่อผู้คนและพื้นที่ภายในสถาบันวิจัยถูกยืดออกด้วยสัดส่วนที่เท่ากันเป๊ะ มนุษย์ก็กลายเป็นคนในกระจกไปโดยปริยาย พวกเขายังคงกิน ดื่ม ขับถ่าย และใช้ชีวิตตามปกติไม่ต่างจากเดิม

เว้นเสียแต่ว่าวันใดที่กระจกแตกสลาย โลกพังทลายลง ในชั่วพริบตาที่กระจกแตก คนในกระจกอาจได้เห็นอีกโลกหนึ่งผ่านสายตาเพียงแวบเดียว

ในปัจจุบัน แม้ดาวเคราะห์ซากศพและฐานสถาบันวิจัยจะถูกยืดออกไปมาก แต่ก็ยังคงสภาพไว้ได้

โลกในกระจกยังถือว่ามั่นคง

ฐานที่มั่นกับโลกภายนอกยังคงมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง การส่งผ่านพลังงานในสถานะควอนตัมนั้นไม่ได้รับผลกระทบจากการที่ระยะทางถูกยืดออกทางกายภาพ สำหรับสถานะควอนตัมแล้ว ระยะทางเหล่านี้แทบไม่มีความหมาย

สิ่งที่อยู่ในสถาบันวิจัยซึ่งมีสถานะควอนตัมมีอยู่สองส่วนหลัก คือปัญญาประดิษฐ์และความคิดของมนุษย์

การที่มนุษย์รักษาความเร็วในการคิดให้คงที่ในขณะที่ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปนั้น ทำให้เกิดความรู้สึกผิดเพี้ยนขึ้นเล็กน้อย