บทที่ 627 ชายหนุ่มผู้หลงทาง กับโลกที่ถูกยืดออก

**ตอนที่ 612: ชายหนุ่มผู้หลงทาง กับโลกที่ถูกยืดออก**

ในภาพยนตร์ไซไฟยุคโบราณ มนุษย์ที่จมอยู่ในความทุกข์มักจะอิจฉาปัญญาประดิษฐ์อย่างที่สุด

เพราะปัญญาประดิษฐ์สามารถเลือกได้ว่าจะจดจำสิ่งใด และลืมสิ่งใด

แต่มนุษย์ทำไม่ได้ พวกเขาทำได้เพียงจมดิ่งอยู่ในความเจ็บปวดโดยไม่อาจถอนตัว ต้องอาศัยกาลเวลาค่อยๆ ชะล้างความทรงจำ และใช้พลังใจที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เพื่อต้านทานความเจ็บปวดนั้น

ทว่าเมื่อเฉินเฟิงในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ได้ครอบครองความสามารถในการ “ลืม” อย่างเลือกสรรได้จริงๆ เขากลับตระหนักได้ในทันทีว่า การลืมนั้นแท้จริงแล้วก็คือความเจ็บปวดรูปแบบหนึ่ง

กระบวนการตัดทอนความทรงจำ คือความทุกข์ทรมานในตัวมันเอง

ความทรงจำที่ดีคือตัวแทนของความสุขที่เขาเคยได้รับ ในความทรงจำเหล่านั้นมีชื่อมากมายที่เขาไม่อาจลืมเลือน—จงเล่ย, ถังเทียนซิน, โอวอ้วน, พี่หู่, หลินหัวโต, โอวชิงหลาน และคุณปู่เฉินม่อ

รวมถึงเศษเสี้ยวของชีวิตอีกมากมายที่เขาเห็นเป็นดั่งสมบัติล้ำค่า

ในขณะที่ความทรงจำที่เลวร้ายคือตัวแทนของการเติบโต มีภาพเหตุการณ์มากมายที่เขาไม่อยากหวนนึกถึง แต่ก็ไม่อาจลืมได้ ทว่าเพราะความเจ็บปวดที่เคยสัมผัสมาเหล่านี้นี่เอง เขาจึงสามารถกลายเป็นคนที่เขาอยากเป็น และเป็นคนที่มนุษยชาติต้องการให้เขาเป็นได้

ความสุขทำให้คนมีกำลังใจ ความล้มเหลวทำให้คนเรียนรู้ที่จะเติบโต