บทที่ 617 นับถอยหลัง

บทที่ 602: นับถอยหลัง

ครั้งหนึ่งมนุษย์เคยเชื่อว่าคอมพิวเตอร์คือเครื่องมือที่คำนวณได้รวดเร็วที่สุดในโลก

ในศตวรรษที่ 21 เมื่อมนุษย์เห็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทำลายสถิติใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นการคำนวณกี่พันล้านครั้งต่อวินาที พวกเขามักจะรู้สึกเกรงขามโดยสัญชาตญาณ ในใจพลางคำนวณเลขง่ายๆ อย่างหนึ่งบวกหนึ่งได้เท่าไหร่ แล้วแหงนหน้าถอนหายใจยาว “ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ช่างน่าทึ่ง มนุษย์ไม่อาจเทียบได้” อะไรทำนองนั้น

ในตอนนั้น หลายคนยังไม่ตระหนักว่า อุปกรณ์ที่คำนวณได้เร็วที่สุดในจักรวาลไม่ใช่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์เครื่องไหน แต่คือสมองของมนุษย์ที่เชี่ยวชาญ “อัลกอริทึมความโกลาหล” ต่างหาก

ความซับซ้อนและความรวดเร็วที่แท้จริงของอัลกอริทึมความโกลาหล ไม่ได้อยู่ที่ความเร็วในการหาผลลัพธ์ แต่อยู่ที่กระบวนการคำนวณด้วยตัวมันเอง

ทว่าอัลกอริทึมความโกลาหลก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ เพราะมีความสุ่มสูงเกินไปในระหว่างการคำนวณ ทำให้คุณสมบัติการประมวลผลแบบขนานหลายเธรดไม่สามารถรวมศูนย์ได้อย่างสมบูรณ์

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อคนเราคิดคำถามง่ายๆ ในหัวว่า หนึ่งบวกหนึ่งได้เท่าไหร่?