บทที่ 475 แฟลชไดรฟ์แห่งกาลเวลา

บทที่ 466: แฟลชไดรฟ์แห่งกาลเวลา

น้ำเสียงของเฉินเฟิงที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบา ไม่ได้กังวานก้อง แต่กลับมีเสียงสะท้อนที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นทั่วจัตุรัส ราวกับว่าสิ่งก่อสร้างทั้งหมดในที่แห่งนี้กำลังสั่นพ้องไปกับเสียงของเขา ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นได้ยินอย่างชัดเจนถนัดหู

ผู้คนยังคงแหงนหน้ามองขึ้นไปยังเวที รอคอยคำพูดถัดไปของเขา

เฉินเฟิงมีเรื่องราวมากมายนับพันนับหมื่นที่อยากจะพูด แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ เขากลับรู้สึกว่าการพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์

เขายังพอถือว่าเป็นคนที่เก่งเรื่องการปราศรัยปลุกใจอยู่บ้าง เพราะเคยฝึกฝนมา

แต่ในยุคสมัยนี้ ผู้คนได้ยืนหยัดต่อสู้ด้วยความกดดันมหาศาลมานานนับร้อยปีโดยไม่มีเขาคอยช่วยเหลือ

เขาคิดว่าตัวเองสำคัญต่อคนในยุคนี้ แต่ในความเป็นจริง เขากลับไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

ดังนั้น แม้ผู้คนจะเทิดทูนเขาอย่างคลั่งไคล้เพียงใด แต่ตัวเขาเองกลับรู้สึกละอายใจที่จะรับการกราบไหว้ที่ร้อนแรงเช่นนี้

เฉินเฟิงเป็นคนรักหน้าตา เพราะอย่างไรเสียเขาก็หลบซ่อนตัวไปนานถึงหนึ่งร้อยปีกว่าจะโผล่หัวออกมา

บางครั้งเขาก็รู้สึกเสียดาย หากเขาสามารถติดต่อกับมนุษยชาติได้เร็วกว่านี้ และสามารถหลบเลี่ยงสายตาของพวกตาข่ายได้สำเร็จ จนมาถึงดาราจักรเงาแห่งนี้ก่อนเวลาสักหลายสิบปีหรือเป็นร้อยปีได้ก็คงจะดีไม่น้อย