บทที่ 455 ความสำเร็จของไม่มีใครที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

**ตอนที่ 446 ความสำเร็จของไม่มีใครที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ**

เฉินเฟิงวางแผนที่จะศึกษาโครงสร้างการพัฒนาของอารยธรรมระดับรองให้ได้อย่างน้อยหมื่นแห่ง รวมถึงระบบดาวเคราะห์พิเศษอีกสองแสนแห่ง ซึ่งคิดเป็นประมาณหนึ่งในสิบขององค์ความรู้ทางจักรวาลวิทยาที่มนุษยชาติครอบครองอยู่ในปัจจุบัน

ทว่าหนึ่งร้อยปีผ่านไป เขากลับทำสำเร็จไปไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ และได้ไปเยือนระบบดาวเคราะห์มาไม่ถึงสองพันแห่งเท่านั้น

เขาทำเต็มที่แล้วจริงๆ

เขาก็เหมือนกับซิซิฟัสที่เข็นก้อนหินขึ้นภูเขา เดินทางตามเส้นทางที่คำนวณไว้ว่าเหมาะสมที่สุด เดินทางถึง อ่านหนังสือ จากนั้นก็จากไป เดินทางต่อ ถึงที่หมาย อ่านหนังสืออีกครั้ง...

วนเวียนอยู่เช่นนี้ เป็นวัฏจักรนิรันดร์ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ความรู้ของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเทียบกับมหาสมุทรแห่งความรู้ทั้งหมดแล้ว มันก็ยังเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร

เฉินเฟิงยังคงไม่พบสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกตื่นตาตื่นใจได้

แต่เขาไม่รีบร้อน เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกของการมองหาแสงสว่างท่ามกลางอนาคตที่มืดมิดเช่นนี้แล้ว

นี่เป็นเพียงการสะสมความรู้ที่ยังไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพที่จะทะลุขีดจำกัดระดับเดิมได้เท่านั้น