บทที่ 432 อนุมาน อนุมาน และอนุมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บทที่ 425: อนุมาน อนุมาน และอนุมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วิธีที่ดีที่สุดในการเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว คือการคิด

เมื่อคนคนหนึ่งจมดิ่งลงสู่ความโดดเดี่ยวชั่วนิรันดร์ วิธีเดียวที่จะช่วยให้เขารักษาความเป็นมนุษย์ไว้ได้ และไม่สูญเสียการเชื่อมต่อกับสังคมไปในความอ้างว้างนั้น คือการไม่ปล่อยให้ความคิดของตัวเองหยุดนิ่ง

การหวนนึกถึงอดีต วิเคราะห์ปัจจุบัน และมองไปยังอนาคต สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่คนโดดเดี่ยวจำเป็นต้องทำและเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้

เมื่อก่อนเฉินเฟิงไม่เข้าใจเหตุผลนี้

แม้แต่ในช่วงวัยรุ่นที่เขามีบุคลิกเก็บตัวที่สุด เขาก็ไม่เคยลิ้มรสความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างแท้จริง

รอบตัวเขามักจะมีผู้คนอยู่เสมอ ต่อให้เป็นคนแปลกหน้าหรือศัตรู พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์ และยังคงมีความสัมพันธ์บางอย่างเกิดขึ้นกับเขา

ตอนนี้เขาก็อาจจะยังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้เสียทีเดียว

เขาไม่ได้สรุปหลักการเหล่านี้ออกมาเป็นข้อๆ เพียงแต่พฤติกรรมของเขาได้ดำเนินไปตามกฎเกณฑ์นี้อย่างเงียบเชียบ

เขาเพียงแค่ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยการเตือนสติ ขัดเกลา และให้กำลังใจตัวเองอยู่ตลอดเวลา