บทที่ 417 อนาคตของนิยายไซไฟ

บทที่ 410 อนาคตของนิยายไซไฟ

==================================================

หลิวข่าเต๋อ ชายหนุ่มลูกครึ่งจีน-อเมริกัน เมื่อจำเฉินเฟิงได้ ใบหน้าที่เคยขาวผ่องหลังกรอบแว่นก็พลันแดงก่ำด้วยเลือดที่สูบฉีดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“คุณ... คุณคืออาจารย์เฉินเฟิงใช่ไหมครับ?”

เฉินเฟิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ใช่ มีอะไรหรือเปล่า? คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”

“พระเจ้าช่วย! ผมจะจำคุณไม่ได้ได้ยังไงกันล่ะครับ!”

หลิวข่าเต๋อรีบยกมือขึ้นปิดปาก เขาตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ผม... ผม... ขอโทษด้วยครับที่ผมตื่นเต้นเกินไป เมื่อเดือนก่อนผมกับอาจารย์ของผมเพิ่งได้มีส่วนร่วมในการคำนวณงานวิจัยบางส่วนในชุดข้อสันนิษฐานของคุณ ผม... ผมชื่นชมคุณมากจริงๆ! ขอโทษทีครับ ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ ผม...”

ปรมาจารย์เฉินแหงนหน้ามองฟ้า

ในใจเขานึกประโยคหนึ่งขึ้นมาเงียบๆ

ช่างเป็นชายหนุ่มที่ซื่อตรงและน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้