บทที่ 412 ความอิจฉา ริษยา และความน้อยเนื้อต่ำใจ

# บทที่ 405: ความอิจฉา ริษยา และความน้อยเนื้อต่ำใจ

หลังจากส่งมอบของกันเรียบร้อย ตาเฒ่าหูก็เอ่ยปากชวนเฉินเฟิงให้อยู่ทานมื้อเย็นที่บ้านด้วยกันอย่างกระตือรือร้น

เฉินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่อว่างอยู่แล้วก็เลยไม่ได้ปฏิเสธ

ตาเฒ่าหูแสดงความเอ็นดูต่อเฉินเฟิงซึ่งเป็นทายาทของสหายร่วมรบคนนี้เป็นพิเศษ ไม่ใช่ความเอ็นดูแบบฉาบฉวยที่เห็นว่าเขามีนาฬิกาหรูหรือแต่งตัวดูดีมีฐานะ แต่เขาปฏิบัติกับเฉินเฟิงเหมือนเป็นคนในครอบครัวจริงๆ

เพื่อให้บรรยากาศดูครึกครื้น ตาเฒ่าหูถึงกับโทรศัพท์เรียกสมาชิกในครอบครัวจากทุกมุมของเมืองลั่วเฉิงให้มารวมตัวกัน

เมื่อเทียบกับตระกูลเฉินที่มีสมาชิกน้อยนิด ครอบครัวของตาเฒ่าหูนั้นถือว่ารุ่งเรืองกว่ามาก ตาเฒ่าหูมีบุตรชายสามคนและบุตรสาวสองคน ลูกชายคนโตสืบทอดกิจการร้านนาฬิกา ปัจจุบันอายุห้าสิบสามปีแล้ว และมีหลานเหลนเต็มบ้าน ส่วนลูกชายคนเล็กก็อายุสี่สิบกว่าปี หลานชายคนเล็กสุดเพิ่งจะอายุครบสิบห้าปี

เมื่อลูกหลานต่างแยกย้ายไปสร้างครอบครัว ครอบครัวของตาเฒ่าหูจึงมีสมาชิกเกือบห้าสิบคน มีทั้งคนแก่และเด็ก สี่รุ่นอยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่น