บทที่ 404 ฉันนี่มันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

บทที่ 398: ฉันนี่มันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

ศาสตราจารย์จากออกซ์ฟอร์ดทำท่าจะโต้แย้งตามความเคยชิน โดยตั้งใจจะบอกว่าโลกตะวันตกไม่ได้มีอคติต่อโลกตะวันออก

แต่เมื่อเขาได้ไตร่ตรองเล็กน้อย และนึกถึงสถานะของคนที่อยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกว่าการแก้ตัวไปก็ไร้ความหมาย

“อคตินี้มันลบออกไปไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าจะสรุปความแตกต่างระหว่างโลกตะวันออกและตะวันตกโดยใช้แค่โครงสร้างทางภาษาเพียงอย่างเดียว มันก็ดูจะลำเอียงไปหน่อย”

เฉินเฟิงส่ายหน้า “แน่นอนว่าเราจะพูดแค่เรื่องโครงสร้างทางภาษาไม่ได้ แต่เหล่านักวิชาการทั้งตะวันออกและตะวันตกก็ได้เขียนวิเคราะห์ความแตกต่างทางอารยธรรมผ่านรูปแบบความคิดทั้งสองแบบนี้ไว้มากและละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ส่วนตัวผมมองว่า ทุกสถานการณ์ปัจจุบันไม่สามารถแยกออกจากประวัติศาสตร์เพื่อสรุปผลลัพธ์แบบโดดเดี่ยวได้”

“ผมไม่ปฏิเสธว่าในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมาตะวันออกล้าหลัง แต่ลองสมมติสถานการณ์ดูนะครับ หากตะวันออกไม่เคยล้าหลัง และในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งแรก ทั้งสองฝั่งมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารกันอย่างเต็มที่ คุณคิดว่าโลกในตอนนี้จะเป็นอย่างไร?”

ศาสตราจารย์ออกซ์ฟอร์ดครุ่นคิดอยู่นาน เขารู้สึกว่าจินตนาการไม่ออก

หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่อยากตอบมากกว่า