บทที่ 403 อารยธรรมจอมปลอม

บทที่ 397: อารยธรรมจอมปลอม

เฉินเฟิงใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ประมาณห้าวินาที

แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นยืนเพื่อสนับสนุนมุมมองของอีลอนอย่างชัดเจน เขาเพียงกล่าวอย่างคลุมเครือว่า “การวิเคราะห์ของดร.อีลอนมีเหตุผลในระดับหนึ่ง และสอดคล้องกับการคาดเดาส่วนตัวของผม แต่ในปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ส่วนที่ดร.อีลอนบอกว่าผมมองเห็นความลับที่คนอื่นมองไม่เห็นนั้น... เรื่องนั้นไม่มีอยู่จริงหรอกครับ”

“ผมก็แค่รวบรวมผลงานของคนรุ่นก่อน แล้วบวกเข้ากับการคาดเดาที่กล้าหาญของตัวเองจนได้ข้อสรุปเหล่านี้ออกมา แต่ในเมื่อผมตั้งชื่อหนังสือว่า ‘ข้อสันนิษฐานของคนบ้า’ (The Madman’s Conjecture) ก็หมายความว่าทฤษฎีความรู้เหล่านี้เป็นเพียงการคาดเดาที่บ้าบิ่นของผมเท่านั้น ยังคงต้องอาศัยพวกคุณทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ในช่วงเวลาต่อจากนี้เพื่อพิสูจน์ให้เห็นจริงทีละข้อ หรือไม่ก็พิสูจน์ว่ามันผิด”

คำพูดของเขาดูระมัดระวังมาก และไม่ได้เป็นการประทับตราการันตีมุมมองของอีลอน

แน่นอนว่า นี่เป็นการแสดงให้เห็นถึงด้านที่ “บ้าบิ่น” ของเขาอีกครั้ง

เขายอมรับออกมาตรงๆ ว่าความรู้ในสาขาฟิสิกส์และชีววิทยาที่อยู่ใน “รวมข้อสันนิษฐานของคนบ้า” นั้น เป็นเพียงการคาดเดาที่ยังไม่ผ่านการพิสูจน์อย่างเคร่งครัด

ข้ามขั้นตอนการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่รัดกุม แล้วให้คำตอบไปเลย

เขาดู “พองตัว” (มั่นใจในตัวเองสูง) มาก

หากเป็นคนอื่นที่พูดจาโอ้อวดเช่นนี้ คงถูกน้ำลายของผู้คนพ่นใส่จนจมกองทัพคำวิจารณ์ไปแล้ว