บทที่ 315 ความเจ็บปวดที่ทวีคูณ ความสุขที่ทวีคูณ

บทที่ 312: ความเจ็บปวดที่ทวีคูณ ความสุขที่ทวีคูณ

สองร้อยปีให้หลัง เมื่อบันทึกของหลูเวยถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน โลกก็ได้มอบโอกาสในการรื้อฟื้นคดีของเธอเป็นครั้งแรก

ผู้คนถึงได้เข้าใจในที่สุดว่า ในตอนนั้นเธอใช้ทัศนคติแบบไหนในการใช้ชีวิตจนกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่น

ตัวตลกที่เดินทางมาถึงจุดจบ กลับกลายเป็นเทพนิยายอันงดงามที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

เกือบห้าร้อยปีต่อมา เมื่อคำทำนายกลายเป็นจริง สิ่งที่เคยเป็นเพียงนัยยะค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น คำอธิบายเกี่ยวกับแอนติบอดีเชื้อเอสที่ซ่อนอยู่ใน "รวมบทสันนิษฐานคนคลั่ง ฉบับ 1.0" ถูกกลุ่มโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะค้นพบก่อนเวลาอันควร และรายงานต่อรัฐบาลของประเทศต่างๆ ในยุคนั้น วิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเฉินเฟิงจึงค่อยๆ ได้รับการพิสูจน์ และในศตวรรษที่ 26 เขาก็ได้ก้าวขึ้นสู่หิ้งบูชา กลายเป็นปราชญ์ผู้ล่วงรู้

หลังจากเฉินเฟิงได้รับการยกย่องเป็นเทพ ชีวิตของหลูเวยก็ได้รับการรื้อฟื้นคดีเป็นครั้งที่สอง

ที่แท้ "สหายร่วมรบ" ที่เธอพูดถึงนั้นมีความหมายเช่นนี้เอง

ความหมายเบื้องหลังการตั้งชื่อ "วงดนตรีผู้กอบกู้" (救世乐队) ในตอนนั้น ทั้งเรียบง่ายตรงไปตรงมาและแฝงไปด้วยนัยยะอันลึกซึ้ง

จงเล่ย, หลูเวย, ไรเอิน และเมิ่งเสี่ยวโจว ทั้งสี่คนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ คือสหายร่วมรบที่เฉินเฟิงปรมาจารย์ผู้ล่วงลับให้ความสำคัญอย่างที่สุด!

อ้อ... ยังมีลูกชายของนายโอว กั๋วหัว นักดนตรีแนวโฟล์กคนนั้นด้วย