บทที่ 304 ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นราชา

บทที่ 301: ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นราชา

“พลทหารเฉินเฟิง! ออกมา!”

เสียงที่คุ้นเคย น้ำเสียงที่คุ้นหู และใบหน้าที่คุ้นตา

เฉินเฟิงสูดกลิ่นอายความสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของฐานทัพต้าเสวี่ยซานเข้าเต็มปอด เขายิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เบื้องหน้าของเขาคือติงหู่ที่กำลังถลึงตาใส่ด้วยความหงุดหงิด “ยิ้มอะไรของแก! ยิ้มอยู่นั่นแหละ!”

เฉินเฟิงชอบความรู้สึกที่คุ้นเคยนี้

นี่เป็นข่าวดีที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายกันแน่

ส่วนที่ดีคือ ในเมื่อเขายังเป็นแค่พลทหารใหม่ที่ฐานทัพต้าเสวี่ยซาน นั่นหมายความว่ามนุษย์ยังคงเป็นเจ้าของโลกใบนี้อยู่

ส่วนที่ร้ายคือ เขาไม่รู้ว่าฟานซิงหายไปไหน

นางยังไม่ถือกำเนิดขึ้น?