บทที่ 291 前进与寿命

第288章 前进与寿命

เฉินเฟิงถามขึ้น “แล้วยังไงต่อ? เมิ่งเสี่ยวโจวเขาน่าจะรีโมทสั่งการได้ไม่ใช่เหรอ?”

“พี่เมิ่งรีโมทได้แน่นอนครับ แต่ช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ยังไงก็ต้องมีคนคอยคุมภาพรวม ผมเป็นศิลปินตัวหลักของบริษัท แถมยังเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อย เลยโดนบังคับให้ขึ้นมานั่งแท่นบริหารอยู่พักหนึ่ง ช่วงนี้ผมไม่ได้ฝึกร้องเพลงเลย พี่อย่าด่าผมนะ”

“อะไรนะ!” เฉินเฟิงตกใจจนสะดุ้งโหยง

นี่คือข่าวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมาตั้งแต่เริ่มเส้นทางธุรกิจ!

ให้ตายเถอะ ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปสนิทเลย

พลาดแค่นิดเดียว เหมือนเปิดประตูต้อนรับหมาป่าเข้าบ้านชัดๆ!

เรื่องฝึกร้องเพลงอะไรนั่นน่ะ ปล่อยให้แกทำเล่นๆ ไปก็พอแล้ว

แต่การให้แกมาบริหารบริษัทนี่มันจะเอาชีวิตฉันชัดๆ!

พอมองใบหน้าอ้วนกลมที่เคยดูน่ารักนี้ แล้วนึกถึง “วีรกรรมอันรุ่งโรจน์” ที่เจ้าตัวเคยทำไว้ในหลายเส้นเวลาที่ผ่านมา คือการปั่นโอวเหอกรุ๊ปจนพังพินาศในเวลาไม่กี่นาที เฉินเฟิงก็รู้สึกเสียวฟันขึ้นมาทันที