บทที่ 260 เมื่อสวรรค์บันดาลโทสะ มนุษย์ยากจะต้านทาน

**บทที่ 258: เมื่อสวรรค์บันดาลโทสะ มนุษย์ยากจะต้านทาน**

สำหรับเฉินเฟิงแล้ว สถานการณ์เบื้องหน้าไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่มันคือการฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขารู้สึกคุ้นเคยไปเสียหมด

ด้วยความใจเย็นที่สั่งสมมา เขาถึงกับมีอารมณ์วิพากษ์วิจารณ์อยู่ในใจ

*ท่าเปิดตัวแบบเดิมๆ ตลอดเลยนะ ไม่คิดจะหาอะไรใหม่ๆ มาเล่นบ้างหรือไง?*

เมื่อมองไปยังแสงสลัวหลากสีสันที่สั่นไหวอยู่ในความว่างเปล่าเบื้องหน้า เฉินเฟิงก็เปลี่ยนความคิดอีกครั้ง *ช่างเถอะ ไม่ต้องมีอะไรใหม่นั่นแหละดีแล้ว*

*ถ้าข้าพเจ้าพัฒนาเทคโนโลยีจนก้าวกระโดด แล้วฝั่งนั้นก็ก้าวกระโดดตามมาด้วย เห็นทีคงต้องร้องเพลง 'ลาจาก' ให้ตัวเองเสียแล้ว*

ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังวิจารณ์อย่างสบายอารมณ์ ความเงียบในช่องสื่อสารของกองบัญชาการก็ถูกทำลายลงในพริบตา

ข้อมูลจากทุกหน่วยงานหลั่งไหลเข้ามาประหนึ่งคลื่อนยักษ์ถล่ม ข้อมูลนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาในเครือข่ายควอนตัมราวกับหิมะตกหนัก