บทที่ 248 ในนามแห่งความยุติธรรม กับการซ่อนเร้นและปกป้อง

# ตอนที่ 246 ในนามแห่งความยุติธรรม กับการซ่อนเร้นและปกป้อง

สิ้นเสียงคำพูดนั้น ร่างกายของเล่ยก็แตกสลายออกราวกับดวงดาวที่กระจัดกระจาย และไม่มีวันกลับคืนสู่สภาพเดิมได้อีก

ทว่าเศษเสี้ยวของดวงดาวเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหน พวกมันกลับพุ่งขึ้นไปรวมตัวกันบนศีรษะของเฉินเฟิง ค้นหาเส้นผมสีน้ำเงินเส้นนั้น ก่อนจะไหลรวมเข้าไปในเซลล์ประสาทที่ควรจะเป็นของจงเล่ยแต่เดิม

หากจะกล่าวว่าในระบบสุริยะนี้มีโครงสร้างทางชีวภาพใดที่สามารถรองรับข้อมูลจิตสำนึกของเล่ยได้ นอกเหนือไปจากสมองกลควอนตัมและวงจรอัจฉริยะขนาดมหึมา ก็คงมีเพียงเซลล์ประสาทเซลล์นี้ที่มีรหัสพันธุกรรม (DNA) ตรงกับโครงสร้างตรรกะพื้นฐานของเธอทุกประการ

แต่เซลล์ประสาทเพียงเซลล์เดียวไม่อาจแบกรับ "กึ่งตัวตน" ทั้งหมดของเล่ยได้

กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ สายหนึ่งโอบอุ้มเซลล์ประสาทนี้ไว้ แล้วมุดลึกลงไปในสมองของเฉินเฟิงด้วยตัวเอง ก่อนจะไปฝังตัวอยู่ในรอยหยักว่างเปล่าเล็กๆ บริเวณกึ่งกลางเปลือกสมองของเขา

ภายใต้การควบคุมอย่างละเอียดของเล่ย กระแสไฟฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายตัวออกไปรอบข้าง โดยอาศัยช่องทางโปรตีนในร่างกายของเฉินเฟิง เริ่มระดมกรดอะมิโนและสารอาหารรองต่างๆ จากทุกทิศทุกทางส่งเข้าไปในเซลล์ประสาทนั้น

จากนั้น เซลล์ประสาทเซลล์นี้ก็เริ่มโคลนตัวเองอย่างรวดเร็ว

หนึ่งเซลล์

สองเซลล์