บทที่ 233 ใช้ประวัติศาสตร์เป็นมีดผ่าตัด—ชำแหละวัวด้วยวิชาพ่อครัวติง

บทที่ 232: ใช้ประวัติศาสตร์เป็นมีดผ่าตัด—ชำแหละวัวด้วยวิชาพ่อครัวติง

เฉินเฟิงเป็นคนที่ย้อนแย้งในตัวเองมาโดยตลอด

เขามักจะปฏิเสธตัวเองอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปากก็พร่ำบอกว่า "ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันมันไร้ความสามารถ ฉันตัวเล็กจ้อยเกินไป" แต่สุดท้ายเขากลับยอมจำนนต่อมโนธรรมของตัวเอง แล้วถลำลึกเข้ามาจนไม่อาจถอนตัว

เขายังเคยพูดว่า ไม่จำเป็นต้องไปสนใจหายนะที่จะเกิดขึ้นในอีกพันปีข้างหน้า แค่ใช้ทรัพยากรของโลกอนาคตให้เป็นประโยชน์ และดูแลชีวิตตัวเองในศตวรรษที่ 21 ให้ดีก็พอ

นั่นคือชีวิตจริงที่เขาต้องก้าวเดินต่อไป ไม่ใช่ชีวิตที่วนลูปซ้ำซากอยู่ภายในปีเดียว

แต่เขาก็ทำไม่ได้

ชายผู้เคยมีนิสัยเรียบง่ายและปล่อยวางอย่างเขา ไม่เคยคิดอยากจะเป็นผู้นำ ทั้งยังเคยลั่นวาจาว่าจะขออยู่อย่างสงบไปจนโลกแตก จะซ่อนตัวอยู่ในเงามืดคอยบงการเรื่องราว ไม่ยอมโผล่หัวออกไปเป็นเป้าสายตาเด็ดขาด แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้าจริงๆ เขากลับก้าวออกมาโดยไม่ลังเล พร้อมที่จะแบกรับความเป็นความตายของมนุษยชาติหลายพันล้านชีวิตไว้บนบ่าเพียงลำพัง