บทที่ 232 ไม่สามารถสร้างผู้นำได้ งั้นฉันจะเป็นเอง

**ตอนที่ 231 ไม่สามารถสร้างผู้นำได้ งั้นฉันจะเป็นเอง**

สถานการณ์เช่นนี้ เฉินเฟิงไม่เคยพบเห็นมาก่อนตลอดช่วงเวลาในศตวรรษที่ 31 ที่ผ่านมา

ในเส้นเวลาเหล่านั้นที่มนุษยชาติถูก "บทเพลงนอกโลก" กดขี่ เหล่าผู้นำระดับสูงของรัฐบาลโลกแทบไม่มี หรือเรียกได้ว่าแทบไม่เคยมีความเห็นที่ขัดแย้งกันเลย

ต่อให้มีความเห็นต่างในเรื่องเดียวกันเนื่องจากความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน แต่นั่นไม่ใช่การเผชิญหน้าด้วยอารมณ์ หากแต่เป็นการปะทะกันด้วยตรรกะ

การปะทะกันด้วยตรรกะดูเหมือนจะซับซ้อน แต่การตัดสินแพ้ชนะนั้นง่ายกว่าการใช้อารมณ์มาก เปรียบเสมือนงานเขียนที่ไม่มีที่หนึ่ง งานบู๊ที่ไม่มีที่สอง

การเกิดความเห็นต่างเชิงตรรกะ การวางกรอบตรรกะที่เยือกเย็นของแต่ละฝ่าย และการใช้ตรรกะส่วนรวมที่ครอบคลุมกว่ามาตัดสินผลลัพธ์ กระบวนการนี้มักจะรวดเร็วมาก

ความเห็นต่างจะหายไปอย่างรวดเร็ว บรรลุข้อตกลงที่เป็นเอกภาพ ดำเนินการทันที และรับผิดชอบร่วมกัน

ในเส้นเวลาก่อนหน้าที่ไม่ถูก "บทเพลงนอกโลก" แทรกแซง ความเห็นต่างเริ่มก่อตัวขึ้น แต่ภายใต้เจตจำนงที่เป็นหนึ่งเดียวของรัฐบาลโลก ผู้ที่มีความเห็นต่างมักจะเรียนรู้ที่จะประนีประนอมและเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็บรรลุข้อตกลงที่ยอมรับได้ร่วมกัน