บทที่ 199 ฆ่าแล้วไม่ฝัง

บทที่ 199: ฆ่าแล้วไม่ฝัง

ทุกการกำเนิดของสิ่งใหม่ย่อมต้องเผชิญกับข้อกังขา

หากสิ่งที่นำเสนอออกมานั้นไม่ได้มาจากผู้ทรงอิทธิพลในสาขานั้นๆ แต่กลับมาจากคนดังในสาขาอื่นที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ข้อกังขานั้นย่อมรุนแรงเป็นทวีคูณ

เฉกเช่นเดียวกับหลี่ไป๋ กวีเอกผู้มีบทกวีสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ราชสำนักกลับต้องพบกับอุปสรรคไม่เว้นแต่ละวัน

เฉินเฟิงมีสถานะที่สำคัญยิ่งในวงการเพลง แต่ในแวดวงวิชาการ เขากลับเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่ไร้เสียง

วิชาการกับศิลปะมีความคล้ายคลึงกันในบางแง่มุม แต่ในความเป็นจริงกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ศิลปะมีความเป็นอัตวิสัยสูง มีกลิ่นอายของปรัชญาที่ว่า "โลกนี้ดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อฉันลืมตาขึ้นมอง"

แต่ทว่าวิทยาศาสตร์นั้นเป็นวัตถุวิสัย เป็นสัจนิยม และต้องยึดถือข้อเท็จจริงเป็นที่ตั้ง

แม้แต่การอนุมาน ก็ต้องตั้งอยู่บนข้อเท็จจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ไม่สามารถข้ามขั้นตอนการพิสูจน์ที่สำคัญเพื่อกระโดดไปสู่ผลลัพธ์ในขั้นถัดไปได้

หากทำเช่นนั้น มันไม่ใช่การทำวิทยาศาสตร์ แต่มันคือเทววิทยาหรือปรัชญา