บทที่ 140 ปลูกต้นไม้โดยไม่ได้ตั้งใจ

# บทที่ 140: ปลูกต้นไม้โดยไม่ได้ตั้งใจ

หนีวันแรกได้ ก็หนีวันที่สิบห้าไม่พ้น

คืนนั้นราวสามทุ่มกว่า จงเล่ยกลับมาถึงบ้าน

เธอไม่ได้ตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน แต่กลับเคาะประตูห้องของเฉินเฟิงที่ชั้นล่างแทน

"คราวหน้ากลับให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ ดึกดื่นป่านนี้ อยู่ข้างนอกคนเดียวมันไม่ปลอดภัย"

เฉินเฟิงไม่ได้ถามอะไรมาก เขาต้อนรับเธอเข้าห้องแล้วรินน้ำอุ่นให้หนึ่งแก้ว

จงเล่ยถอดหน้ากากอนามัยเก็บใส่ถุงซิปล็อกที่พกติดตัวไว้ จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมแขวนไว้ที่ราวแขวนข้างประตู

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเพิ่งซื้อรถมา ขับรถกลับมาเองค่ะ"

เฉินเฟิงพยักหน้า "งั้นก็ดีแล้ว แต่ขับรถตอนกลางคืนก็ยังต้องระวังตัวนะ"

"อืม"