บทที่ 139 一个人的文艺复兴

第139章 一个人的文艺复兴

เฉินเฟิงไม่รู้เลยว่าโอวจวิ้นหล่างกับเมิ่งเสี่ยวโจวแอบปรึกษาหารือและวางแผนอะไรกันไว้บ้าง

แต่ความเห็นแก่ตัวของโอวจวิ้นหล่างกับความต้องการระดมทุนให้ได้มากขึ้นของเฉินเฟิงนั้น ไม่ได้ขัดแย้งกันเลยแม้แต่น้อย กลับส่งเสริมกันและกันเสียด้วยซ้ำ

เฉินเฟิงเห็นโอวจวิ้นหล่างที่เคยเฉื่อยชาจู่ๆ ก็ขยันขันแข็งขึ้นมา ใบหน้าที่เคยกลมป้อมแทบจะกลายเป็นรูปไข่ไปแล้ว ช่างน่าเวทนาจริงๆ

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา โอวจวิ้นหล่างบินไปทั่วประเทศ บางวันต้องอัดรายการวาไรตี้ถึงสามรายการ ในเวลาที่พอจะพักสายตาบนเครื่องบิน เขาก็ไม่วายหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูวิดีโอสอนวิชาเสียงศาสตร์ หรือไม่ก็คว้าหนังสือเล่มหนาเตอะมานั่งอ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตอนแรกเจ้าอ้วนคิดว่าตัวเองคงอยากจะถอดใจหรือเปลี่ยนความสนใจในเร็ววัน แต่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปไวเพียงใด เขายังไม่ทันรู้สึกเหนื่อยล้า หกวันก็ผ่านพ้นไปในพริบตา

เมื่อโอวจวิ้นหล่างได้รับเอกสารที่พิมพ์เนื้อเพลงและโน้ตเพลงฉบับสมบูรณ์มาจากมือของเฉินเฟิง เขาก็แทบจะกลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันไว้ไม่อยู่

จนถึงวินาทีนี้เอง เขาถึงค่อยๆ เข้าใจว่า ที่แท้การที่เขาชอบดนตรีนั้นไม่ใช่แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย และไม่ใช่ข้ออ้างเพื่อหลีกหนีจากการเรียนที่น่าเบื่อหน่าย

‘ตัวฉัน โอวจวิ้นหล่าง แม้จะเฉื่อยชา แม้แต่การดูแลรูปร่างและสุขภาพจะเละเทะไม่เป็นท่า แต่เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่ฉันรักจริงๆ ฉันย่อมต้องทุ่มเทความพยายามที่ไม่แพ้ใครได้!’