กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 92 ศัตรูผู้ชั่วช้าที่ไร้ตัวตน
ถังเทียนซินแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอโน้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางลูบหน้าท้องของตนเองเบาๆ
เฉินเฟิงนิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ยินดีด้วยนะ”
“ขอบคุณค่ะ” ถังเทียนซินตบกระดานหมากรุกเบาๆ “ตอนนี้เราไม่มีความจำเป็นต้องสืบพันธุ์กันแล้ว ดังนั้นมาเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนฉันสักกระดานเถอะ”
เฉินเฟิงนั่งลง
เมื่อเดินหมากไปได้ครึ่งทาง หมากสีดำที่เขาถืออยู่ก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ ไร้ซึ่งหนทางจะพลิกกลับมาชนะ
ฉากนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วนในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา
เขามักจะเป็นฝ่ายแพ้เสมอ แม้กระบวนการจะแตกต่างกันไปในแต่ละครั้ง แต่ผลลัพธ์กลับคงที่เสมอมา
ในอดีต เฉินเฟิงเคยรู้สึกว่าความพ่ายแพ้เช่นนี้ช่างน่าเบื่อหน่าย การฝืนเล่นต่อไปก็เพียงเพื่อเป็นกิจกรรมยืดเส้นยืดสายก่อนเริ่มภารกิจเท่านั้น
ทว่าถังเทียนซินกลับสนุกกับมัน ราวกับว่าไม่มีวันเบื่อหน่าย