บทที่ 69 หายใจไม่ออก

ตอนที่ 69 หายใจไม่ออก

หลังจากฟังจบ เฉินเฟิงก็ตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน

เขาลืมที่จะก้าวเดินต่อ ทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินโดยซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง

เขาแหงนหน้ามองกิ่งหลิวที่อยู่เหนือศีรษะ

กิ่งหลิวไหวเอนไปมาตามสายลมแผ่วเบา บนนั้นมีใบอ่อนสีเขียวสดผลิออกมาไม่กี่ใบ

นี่คือการเกิดใหม่ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ช่วงเวลาสุดท้ายจะมาถึง

เฉินเฟิงหรี่ตาลง ในหัวของเขาฉายภาพเรื่องราวของสถาบันเสวียนอู่ในอดีตที่ติงหู่เล่าให้ฟังซ้ำไปซ้ำมา

เขารู้สึกเศร้าใจอย่างสุดซึ้งแทนผู้คนที่เกิดในยุคสมัยพันปีให้หลังนี้

ทุ่มเทกันถึงเพียงนั้น แต่กลับเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างยังคงสูญเปล่า

หนึ่งร้อยปีก่อน หรือก็คือช่วงต้นทศวรรษที่ 29 ของศตวรรษที่ 29 ระดับเทคโนโลยีของมนุษยชาติได้เข้าสู่ช่วงทางตัน