บทที่ 68 ผมมองไม่เห็นแม้แต่ไฟท้ายของเด็กมัธยมต้น

ตอนที่ 68 ผมมองไม่เห็นแม้แต่ไฟท้ายของเด็กมัธยมต้น

เฉินเฟิงรู้สึกจนใจกับเรื่องนี้อย่างที่สุด

เทคโนโลยีที่ก้าวหน้าไปไกลลิบโลก ผนวกกับคลังความรู้มหาศาลของมนุษยชาติ ได้ก่อให้เกิดการแบ่งงานกันทำในสังคมที่สมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง

แม้จะมีคำกล่าวว่าสมองมนุษย์มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด แต่ชีวิตและเวลานั้นมีจำกัด

หากไม่ใช่ปรมาจารย์ด้านวิทยาศาสตร์ระดับสูงสุดในยุคปัจจุบัน ผู้มีไอคิวสูงส่งจนสามารถกดขี่ข่มเหงยุคสมัยได้ ก็ยากที่จะบรรลุถึงขั้น "มหาสมุทรที่รวมทุกสายน้ำ" หรือการรอบรู้ในทุกสาขาวิชา

แต่จากที่เขาเคยรู้มา ในช่วงที่เขาย้อนเวลากลับมาครั้งก่อนๆ ยุคนี้ไม่มีคนประเภทนั้นอยู่เลย

พระเจ้ามีอยู่แค่ในจินตนาการเท่านั้น

แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ระดับท็อป ก็ยังทำได้เพียงหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยเชิงลึกในสาขาของตนเอง นับประสาอะไรกับเฉินเฟิงที่มีภูมิหลังเป็นเพียงพลทหารใหม่ที่เกิดจาก "การเพาะเลี้ยงตัวอ่อนเทียม" และไม่เคยได้รับการศึกษาชั้นสูงใดๆ มาก่อน

ปัจจุบันเขาอาศัยทางลัดจนได้เป็นบุคลากรนอกสังกัดของสถาบันผานกู่