บทที่ 38 ไม้เรียวกับขนมหวาน

บทที่ 38 ไม้เรียวกับขนมหวาน

“ผู้จัดการครับ ปล่อยเขาไปแบบนี้จริงๆ เหรอครับ?”

เฉินเฟิงเดินลงจากตึกไปได้เกือบห้านาทีแล้ว คนที่อยู่ข้างบนเห็นหลินเต๋อยังไม่ขยับเขยื้อน จึงมีคนหนึ่งรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาถาม

หลินเต๋อหันกลับไปย้อนถาม “แล้วจะให้ทำยังไง? เมื่อกี้ตอนบอกให้พวกนายช่วยกันรุมเขา ไม่มีใครกล้าขยับสักคน แล้วตอนนี้จะมาคอยยุยงอะไรอีก?”

ความโกรธในใจของหลินเต๋อนั้นพุ่งพล่านจนบรรยายไม่ถูก

ทว่าหลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น แม้ใบหน้าครึ่งซีกของเขาจะยังรู้สึกแสบร้อน แต่ในใจกลับมีความรู้สึกเหมือนได้ทำตามความปรารถนาที่ค้างคามานาน

ในที่สุดเขาก็มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะไล่เฉินเฟิงออกไปเสียที

อย่างน้อยเขาก็เป็นถึงระดับบริหารชั้นกลาง ถูกพนักงานระดับปฏิบัติการตบหน้าต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ต่อให้เขาจะไล่ใครออกสักคน พวกท่านๆ ที่สำนักงานใหญ่ก็คงไม่มีอะไรจะคัดค้านหรอกใช่ไหม?

“มองอะไรกัน! กลับไปทำงานของพวกแกซะ!”